Bir azm, eÄŸer iman dolu bir kalbe girerse,

İnsan da, o imandaki son sırra ererse,

En azgın ölümler ona zincir vuramazlar…

Volkan gibi coÅŸkun akıyor durduramazlar…

Rabbimden iner azmine kuvvet veren ilham…

Peygamber’i rü’yada görür belki her akÅŸam…

Hep nur onun iman dolu kalbindeki mihrab,

Kandil olamaz ufkuna dünyadaki mehtab…

Kar, kış demez, irkilmez, üzülmez, acı duymaz…

Mevsim bütün ömrünce ılık gölgeli bir yaz…

Cennet’teki âlemleri dünyada görür de,

Mahvolsa eÄŸilmez sıra daÄŸlar gibi derde…

En sarp uçurumlar gelip etrafını sarsa,

Ay batsa, güneş sönse, ufuklar da kararsa,

Gökler yıkılıp çökse, yolundan yine dönmez!…

Ruhundaki imanla yanan meÅŸ’ale sönmez!…

Kalbinde yanardaÄŸ gibi, iman ne mukaddes!…

Vicdanında her an şunu haykırmada bir ses:

Ey yolcu! Şafaklar sökecek durma, ilerle.

Zulmetlere kan aÄŸlatacak meÅŸ’alelerle…

Yıldızlara bas, çık yüce âlemlere yüksel!

Ä°nsanlığı kurtarmaya Cennet’ten inen el!..

Ali Ulvi Kurucu